Specjalista terapii uzależnień (nr 2209)
Jestem specjalistą terapii uzależnień z doświadczeniem zarówno w środowisku zamkniętym, jak i ambulatoryjnym. Na co dzień prowadzę terapię indywidualną i grupową w oddziale terapeutycznym zakładu karnego, pracując z osobami uzależnionymi od substancji psychoaktywnych – często z towarzyszącymi zaburzeniami psychicznymi i bardzo trudną, obciążającą historią życiową.
To, co jest dla mnie najważniejsze w pracy, to człowiek, a nie jego objawy czy „kartoteka”. W relacji terapeutycznej stawiam na spokój, szacunek i uważność. Staram się stworzyć takie warunki, w których druga osoba może poczuć, że nie jest oceniana, że ma wpływ na swój proces leczenia i że razem możemy wyznaczać realne, możliwe do osiągnięcia cele.
Bliskie jest mi podejście skoncentrowane na pacjencie – wierzę, że zmiana zaczyna się tam, gdzie człowiek czuje się bezpiecznie i traktowany poważnie, z całym swoim bagażem doświadczeń. Mam duże doświadczenie w tworzeniu indywidualnych planów terapii, diagnozie problemów uzależnieniowych oraz wspieraniu w utrzymaniu abstynencji, ale przede wszystkim zależy mi na tym, by osoby, z którymi pracuję, czuły, że mają w terapii partnera, a nie tylko „specjalistę”.
Obecnie ukierunkowuję swoje działania na oferowanie wysokiej jakości opieki, elastyczności w podejściu do klienta oraz autentycznego zaangażowania w proces zmiany. Regularnie korzystam z superwizji i biorę udział w szkoleniach, bo wierzę, że dobry terapeuta uczy się całe życie – także od swoich pacjentów.
Wykształcenie i kwalifikacje:
Dla wielu osób najważniejsze nie jest to, ile mam certyfikatów, tylko czy będę w stanie ich zrozumieć i szczerze towarzyszyć im w zmianie. I właśnie na tym przede wszystkim opieram swoją pracę.
Pomaganie innym nie jest dla mnie tylko zawodem, ale głębokim przekonaniem, że każdy człowiek niezależnie od tego, jak trudne ma doświadczenia zasługuje na szacunek, bezpieczeństwo i realne wsparcie.
Nazywam się Bartosz Kwiatkowski. Jestem doktorem nauk społecznych w dziedzinie psychologii i od wielu lat pracuję z osobami, które znalazły się w trudnych, często granicznych momentach swojego życia. W szczególności wspieram osoby zmagające się z uzależnieniami, zaburzeniami osobowości, doświadczających przemocy domowej oraz niedostosowaniem społecznym, w tym osoby przebywające w izolacji penitencjarnej.
W swojej pracy spotykam ludzi, którzy nierzadko stracili wiarę w siebie. Dlatego ogromną wagę przykładam do budowania bezpiecznej, opartej na szacunku relacji terapeutycznej, w której możliwe jest zatrzymanie się, zrozumienie własnej historii i stopniowe odzyskiwanie wpływu na swoje życie.
Ukończyłem liczne szkolenia z zakresu interwencji kryzysowej, szczególnie w obszarze pracy z osobami uzależnionymi. Pracuję także z osobami z doświadczeniem DDA, oraz współuzależnionymi, wzmacniając ich motywację do zmiany oraz wspierając w radzeniu sobie z emocjami i trudnymi wyborami. W swojej praktyce zajmuję się również diagnozą i pomocą psychologiczną osobom przeżywającym kryzysy.
Wierzę, że zmiana jest możliwa, nawet wtedy, gdy wydaje się bardzo odległa. Moją rolą jest towarzyszenie i pomoc w zrozumieniu mechanizmów, które utrzymują cierpienie, oraz wspólne poszukiwanie realnych, możliwych do wdrożenia kroków w stronę zdrowszego i bardziej świadomego życia.
Twórca i właściciel „Dobrego Miejsca” – człowiek, który z ogromnym zaangażowaniem podchodzi do wszystkiego, co uzna za ważne. Jeśli stawia sobie cel, idzie w jego stronę krok po kroku, nie uciekając ani przed wyzwaniami, ani przed ciężką pracą.
„Dobre Miejsce” to dla niego nie tylko nazwa ośrodka, ale bardzo osobista idea – przestrzeń, w której człowiek może się zatrzymać, pozbierać i spróbować jeszcze raz. Darek od zawsze chciał pomagać tym, którzy z różnych powodów zboczyli ze swojej drogi, zagubili się, utknęli w uzależnieniu czy kryzysie. W „Dobrym Miejscu” chce im towarzyszyć w powrocie do życia, które będzie bardziej w zgodzie z nimi samymi.
W pracy ważne są dla niego: szacunek, autentyczność i obecność. Nie udaje, że ma gotowe recepty na wszystko – raczej proponuje wspólne szukanie rozwiązań i daje poczucie, że nie trzeba być „idealnym”, żeby zasługiwać na pomoc.
Poza ośrodkiem Darek jest pasjonatem nurkowania – lubi zanurzyć się w ciszy, z dala od codziennego hałasu – oraz szybkiej jazdy po torach wyścigowych, gdzie może poczuć adrenalinę, skupienie i wolność. Te dwie pasje dobrze oddają jego charakter: z jednej strony głębia i refleksja, z drugiej – odwaga i działanie.
„Dobre Miejsce powstało po to, żeby każdy, kto się pogubił, mógł poczuć, że nie jest sam i że zawsze można zacząć jeszcze raz.” – Darek Zuber
U podstaw „Dobrego Miejsca” stoi Łukasz Wolf – nasz pomysłodawca i inicjator, dla którego trzeźwienie to nie tylko teoria z podręczników psychologii, ale droga, którą sam przeszedł. Student ostatniego roku psychologii, który łączy wiedzę akademicką z osobistym doświadczeniem w trzeźwieniu. Wesoły, pełen energii i dobrych pomysłów, z dużą dawką optymizmu patrzy w przyszłość – swoją i osób, z którymi pracuje.
Ma nietuzinkowe podejście do wspierania osób uzależnionych – zamiast koncentrować się wyłącznie na problemie, skupia się na zasobach, możliwościach i realnych krokach do zmiany. Bliskie jest mu podejście skoncentrowane na rozwiązaniach: szuka tego, „co działa”, nawet jeśli ktoś sam już prawie w to nie wierzy.
W pracy z osobami uzależnionymi korzysta zarówno z wiedzy psychologicznej, jak i z własnego doświadczenia trzeźwienia, dzięki czemu potrafi łączyć zrozumienie, autentyczność i nadzieję na zmianę. Tworzy atmosferę akceptacji i bezpieczeństwa, w której można mówić szczerze – bez wstydu i udawania.
Swoją wiedzę i umiejętności rozwija także jako wolontariusz w innych ośrodkach terapeutycznych, gdzie pod okiem doświadczonych specjalistów poszerza swój warsztat o nowe narzędzia pracy z osobami uzależnionymi i ich bliskimi.
Aktualnie pracuje również nad autorskim kwestionariuszem psychologicznym, który ma pomagać w diagnozowaniu uzależnienia – nie tylko w sensie „tak/nie”, ale też w uchwyceniu, na jakim etapie drogi jest dana osoba. To narzędzie łączy perspektywę kliniczną z jego własnym doświadczeniem trzeźwienia: ma pokazywać nie tylko objawy, ale też nadzieję, zasoby i moment, w którym używanie zaczyna odbierać wolność. Łukasz tworzy ten kwestionariusz tak, aby był zrozumiały zarówno dla specjalistów, jak i dla samych pacjentów – jako punkt wyjścia do rozmowy o zmianie, a nie tylko „suchego wyniku”
To dobry wybór dla osób, które chcą pracować nad swoją trzeźwością z kimś, kto naprawdę rozumie, przez co przechodzą, i jednocześnie potrafi pokazać konkretne drogi wyjścia z chaosu uzależnienia.
Cześć! Nazywam się Michał Wantuch i jestem studentem III roku psychologii.
Swoją przyszłość zawodową konsekwentnie wiążę z pracą pomocową w obszarze uzależnień. Interesuje mnie codzienna, realna praca z osobami w kryzysie — tam, gdzie teoria spotyka się z życiem, a relacja staje się jednym z najważniejszych narzędzi zmiany.
W roli opiekuna ośrodka koncentruję się na tym, co w dzisiejszych czasach bywa towarem deficytowym w obszarze zdrowia psychicznego: spokojnej obecności, przewidywalności, uważności i szacunku do granic drugiego człowieka. Wierzę, że poczucie bezpieczeństwa i stabilności w codziennym funkcjonowaniu ośrodka stanowi fundament skutecznego procesu terapeutycznego.
Studiowanie psychologii pozwala mi coraz lepiej rozumieć mechanizmy uzależnienia, znaczenie emocji oraz wpływ relacji na proces zdrowienia. Jednocześnie mam świadomość, że żadna teoria nie zastąpi pokory wobec ludzkich historii — często trudnych, niejednoznacznych i wymagających więcej słuchania niż mówienia.
Swoją pracę traktuję jako odpowiedzialną rolę wspierającą proces terapii: z uważnością na człowieka, gotowością do uczenia się i szacunkiem wobec drogi, którą każdy pacjent przechodzi we własnym tempie.
Naszą misją jest tworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której osoby uzależnione i ich bliscy mogą zatrzymać się, złapać oddech i zrobić pierwszy, realny krok w stronę zmiany.
Chcemy, żeby każdy, kto do nas trafi, poczuł trzy rzeczy:
Dążymy do tego, by terapia nie była jednorazowym „oderwaniem od życia”, ale początkiem nowego sposobu funkcjonowania – bardziej świadomego, spokojniejszego i bliżej siebie i innych.
